Wojna domowa w Bizancjum toczona w latach 1373-1379 była konfliktem między cesarzem Janem V Paleologiem a jego synem, Andronikiem IV. W 1373 roku Andronik przeprowadził zamach stanu, próbując uwięzić swojego ojca. Próba zakończyła się fiaskiem, ale Andronik nie zrezygnował ze swoich planów. W 1376 roku zapewnił sobie poparcie i pomoc militarną Genueńczyków, czekał jednak na sprzyjający moment. Zagrożony Jan V zbiegł i udał się na dwór tureckiego sułtana prosząc o interwencję. Osmanowie pomogli mu wrócić na tron, ale walki spustoszyły osłabione wcześniejszymi wojnami cesarstwo i stało się ono w zasadzie lennikiem tureckim.
Tło konfliktu Kiedy Jan V, w 1354 roku, objął samodzielne rządy w imperium, zaczął prowadzić zdecydowanie pro łacińską politykę zagraniczną. Genueńczykom przyznał Lesbos, Wenecjanie dostali Herakleę Pontyjską, ostatni bizantyjski port na terenie Azji MniejszejTreadgold Warren, A History of the Byzantine State and Society, Wydawnictwo Uniwersytetu Stanford, 1997. Dodatkowo cesarz zdecydował się przyjąć obrządek łaciński co doprowadziło do niemal zupełnej alienacji od jego greckiego otoczeniaBrowning Robert, The Byzantine Empire Wydawnictwo Katolickiego Uniwersytetu Ameryki, 1992. W latach 60 XIV wieku Bizancjum było cieniem dawnej potęgi.