Kodeks został odkryty przez arcybiskupa Porfiriusza (Uspienskiego), podczas jego wizyty na Synaju. Przywiózł on jedną kartę kodeksu do Petersburga w 1858 roku (zawiera tekst J 18,29-35). Inną kartę kodeksu przywiózł Tischendorf w 1859 roku (zawiera tekst Mt 21,19-24). Tischendorf zbadał przywiezioną przez siebie kartę i sporządził krótki jej opis. Tischendorf cytuje kodeks w VII wydaniu swego Nowego Testamentu (oznacza przy pomocy siglum N). Kartę tę badał następnie Eduard de Muralt, który zacytował dwa jej warianty tekstowe (ΧΧΙ,19 – ΧΡΗΜΑΗΣΥ ΚΕΚΑΙ; 23 – ΥΜΙΝΕΡΩ ΕΝ ΠΟΙΑ)Eduard de Muralt, Catalogue des manuscrits grecs de la Bibliothèque impériale publique (Petersburg 1864) 12, p. 8..

F. H. A. Scrivener oznaczał fragment petersburski przy pomocy siglum Θc. Gregory w 1908 roku dał mu siglum 087. Partię petersburską ponownie zbadał Kurt Treu w 1966 roku. Po dziś dzień przechowywana jest w Rosyjskiej Bibliotece Narodowej, a jej poszczególne karty, noszą numery katalogowe „Gr. 12" oraz „Gr. 278”.