28 listopada 2003 roku oficjalnie rozpoczęto program Solar Impulse Project, którego celem była budowa tego typu maszyny. 29 czerwca 2004 roku powołano do życia spółkę Solar Impulse, jej założycielami zostali Bertrand Piccard, Brian Jones, Luiggino Torrigiani oraz szwajcarski pilot i przedsiębiorca André Borschberg. Ten ostatni został również osobą odpowiedzialną za zarządzanie całością projektu. W prace projektowe nad nowym samolotem włączały się kolejne instytucje. Politechnika w Lozannie zajęła się opracowywaniem struktur i materiałów potrzebnych do budowy płatowca, Europejska Agencja Kosmiczna podjęła badania nad ogniwami słonecznymi, inżynierowie z Dassault Aviation konsultowali projekt samego płatowca. Pieniądze przekazane na rzecz projektu przez belgijski Solvay pozwoliły na rozpoczęcie prac konstruktorskich. W kolejnych latach wśród darczyńców wspierających finansowo całe przedsięwzięcie znalazły się między innymi Deutsche Bank, Omega, Schindler, Bayer MaterialScience, Altran, Swisscom. W listopadzie 2007 roku zaprezentowano ostateczny projekt samolotu. Cechą charakterystyczną nowej maszyny była bardzo duża rozpiętość skrzydeł, wynosząca 63 metry (rozpiętość skrzydeł Boeinga 747 waha się w zależności od wersji w granicach od 60 do 70 metrów).