Ze względu na to, że każda antena zachowuje się jak szczelina emitująca fale radiowe, ich wzór dyfrakcyjny może być obliczony przez dodanie przesunięcia fazowego φ do wyrażenia brzegowego.
Zaczniemy od N-rozszczepionego wzoru dyfrakcyjnego:
Następnie dodając wyrażenie φ do efektu brzegowego w drugim członie otrzymujemy:
Biorąc pierwiastek kwadratowy z funkcji fali otrzymujemy natężenie fali:
Teraz rozmieśćmy nadajniki w odległościach Taka odległość jest dobrana dla uproszczenia obliczeń, ale może być dostosowana jako dowolny skalarny ułamek długości fali.
Jako że funkcja sinus osiąga swoje maksimum w ustawiamy licznik drugiego członu na 1.
Stąd, kiedy N wzrasta, człon będzie zdominowany przez wyrażenie Jako że sinus może oscylować pomiędzy −1 a 1, widzimy, że przyjęcie spowoduje wysłanie maksymalnej energii pod kątem danym przez wzór: