wcześniej poszczególne grupy Cia-Cia identyfikowały się jedynie z nazwami miejscowości i dialektów. Możliwe, że nazwa ta została narzucona przez użytkowników języka wolio. Niejednoznaczne określenie „buton” (lub „butung”) to prawdopodobne zapożyczenie z języka ternate ( – „targowisko”), nawiązujące do historycznej roli ojczyzny Wolio i Cia-Cia za czasów Sułtanatu Ternate.
Nie jest silnie zagrożony wymarciem, przy czym intensywność jego użycia różni się w zależności od lokalizacji. Doniesienia z 2010 r. sugerują, że cia-cia pozostaje powszechnym środkiem komunikacji (wśród różnych grup wiekowych i w większości sfer życia), choć przede wszystkim na obszarach wiejskich. Społeczność Cia-Cia ma pozytywny stosunek do swojego języka. W użyciu jest także regionalny język wolio.
Jest przede wszystkim językiem ustnym. Historycznie nie miał formy pisanej, a w roli języka literackiego wykorzystywano język wolio (zapisywany alfabetem arabskim). Cia-cia uzyskał międzynarodowy rozgłos w 2009 r., gdy media podały po wywiadzie udzielonym przez burmistrza miasta Baubau, że dokonywane są przymiarki do wprowadzenia koreańskiego alfabetu hangul jako oficjalnego systemu pisma dla tego języka. Wiadomość ta została później zdementowana. Pismo koreańskie przyjęło się w silnie ograniczonym zakresie.