W 18 Batalionie Saperów w okresie 11–31 sierpnia 1945 straty wśród jeńców wyniosły 4 zabitych i 29 rannych, podczas gdy poza jeńcami było 2 zabitych i 1 ranny. Po analizie okazało się, że znaczna ilość Niemców nie była saperami, zgłosili się jednak do rozminowywania, aby uniknąć sowieckich obozów jenieckich. W pododdziałach przeprowadzono szkolenie i zajęcia instruktażowe z zakresu przeszukiwania terenu i unieszkodliwiania min. Instruktorami szkolenia byli podoficerowie niemieccy. Za wykorzystanie jeńców do rozminowania, szefowi saperów 2 Armii WP pułkownikowi Janowi Gaberowi wyraził podziękowania szef Departamentu Wojskowo-Inżynieryjnego generał Stanisław Lisowski.
3 grudnia 1945 również 5 Brygada Saperów otrzymała na wsparcie batalion jeńców wojennych w sile 369 saperów. Przybyli oni z obozu jenieckiego w Prusach Wschodnich. Jeńców, po przybyciu do brygady, skierowano do 34 Batalionu Saperów w Pułtusku. Żołnierze niemieccy wywodzili się w większości z piechoty. W okresie zimy przeszkolono ich w zakresie techniki poszukiwania min i ich usuwania. Oprócz tego wykonywali prace gospodarcze. Do prowadzenia rozminowania dopuszczono ich wiosną 1946. Batalion jeńców rozdzielono pomiędzy: 34 Batalion Saperów – jedna kompania 56 ludzi, 36 Batalion Saperów – kompania 79 ludzi.