To skonsolidowało jeszcze bardziej frankofońską opinię publiczną i wyrobiło w niej poczucie krzywdy.
Tego samego roku Mercier założył Partię Narodową, w której skupili się liberałowie oraz nacjonalistycznie nastawieni konserwatyści. W wyborach 1887 odniósł zdecydowane zwycięstwo i utworzył rząd. Rząd Merciera charakteryzował się wielką energią działania, lecz postrzegany był jako autorytarny i nieliczący się z nastrojami społecznymi. Jedną z pierwszych decyzji Merciera było uznanie zakonu jezuitów oraz regulacja praw jego własności. Walczył także o autonomię polityczną i kulturową swej prowincji. Mimo bardzo radykalnego traktowania tych problemów oraz agresywnego sposobu wyrażania opinii, nigdy nie kwestionował nadrzędności rządu federalnego i nigdy nie przeszedł na pozycje separatystyczne. Mercier dbał także o harmonijny rozwój ekonomiczny prowincji. Wspierał rozwój kolejnictwa i budowy dróg bitych. Utworzył ministerstwo rolnictwa i kolonizacji. Kierował energię kolonizacyjną w kierunku terenów północnych, powodując rozszerzenie granic prowincji w tym kierunku. Wspierał edukację. Powołał wieczorowe szkoły dla pracujących. Rozwijał sieć bibliotek publicznych. Po łatwej wygranej w wyborach 1891 kontynuował politykę rozwoju i samodzielności.