Jego pojęcie w Izraelu uformowało się pod wpływem opisanego w Biblii samoobjawienia się Boga, który przedstawił się właśnie pod imieniem JahweEncyklopedia popularna PWN, Warszawa 1982 PWN, . Kult Jahwe (jahwizm) za czasów Mojżesza był monoteizmem praktycznym, inaczej monolatrią, czyli oddawaniem czci jednemu bóstwu (spośród wielu innych istniejących).

Jozue powiedział w Sychem zebranym plemionom izraelskim, że ich przodkowie „służyli innym bogom”. Kontekst tego zdania wskazuje, że następca Mojżesza odnosił się do przodków Abrahama. Natomiast w opisie spotkania z Mojżeszem, Jahwe mówi o sobie, że jest „Bogiem Abrahama, Bogiem Izaaka, i Bogiem Jakuba”. Stąd określenia z Księgi Rodzaju „Ten, którego z bojaźnią czci Izaak”, a także „Potężny Bóg Jakuba” są określeniami boga przodków z okresu przed przejęciem od ludów kannanejskich określenia Jahwe, razem z wyobrażeniem boga-króla, stopniowo łączonym z bogiem-ojca/przodków.

Podane przez Księgę Wyjścia 3,14 wyjaśnienie znaczenia imienia Jahwe jako Eheje-Aszer-Eheje (Jestem-Który-Jestem) ma charakter etymologii ludowej, jak często w Biblii. Jest to najprawdopodobniej skrót dłuższego imienia.