thumb|Jacek Podsiadło w Polskim PEN Clubie - Warszawa, 22 czerwca 2025 thumb|Z poetką Marzanną Bogumiłą Kielar Jacek Podsiadło (ur. 7 lutego 1964P. Marcinkiewicz, I ja pobiegłem w tę mgłę. O poezji Jacka Podsiadły, w: J. Podsiadło: I ja pobiegłem w tę mgłę, Kraków 2000, s. 6. w Szewnie) – polski poeta, prozaik, tłumacz, dziennikarz, felietonista.

Życiorys Po przerwaniu nauki szkolnej pracował w Hucie im. Marcelego Nowotki w Ostrowcu Świętokrzyskim. Ok. 1984 rzucił pracę i rozpoczął pięcioletnią wędrówkę po Polsce (według własnej relacji przebywał m.in. w Łodzi), w czasie której zadebiutował literacko wydanym w Toruniu tomem poezji Nieszczęście doskonałe (1987). Był w latach 80. współpracownikiem pacyfistycznego ruchu Wolność i Pokój.

Po ogłoszeniu w 1990 drugiego tomu pt. W lunaparkach smutny, w lupanarach śmieszny związał się z pismem „brulion” Roberta Tekielego i stał się obok Marcina Świetlickiego czołowym autorem tego środowiska. W latach 90. pracował jako stróż na budowie, publikował na łamach periodyków „Po Prostu” (wydawane 1990–1991), „NaGłos”, „Kresy”, „Opcje”, „Nowy Nurt” (wydawany 1994–1996), „Kartki”, „Odra”, „Zielone Brygady” i w artzinach „n-Europa”, „Wątroba”, „Xerro”. W 1992 został zatrudniony przez Polskie Radio w Opolu.