Gubazes I (grecki: Γουβάζης), był królem Lazyki, rządzącym w latach 50. i 60. V wieku. Historia jego panowania jest znana dzięki PriskosowiToumanoff Cyril, Studies in Christian Caucasian History, Wydawnictwo Uniwersytetu Georgetown, 1963, który jednak opisywał Lazykę głównie pod kątem stosunków z Cesarstwem rzymskim.

Lazyka, królestwo leżące na terenie dzisiejszej Gruzji, znajdowało się pod hegemonią rzymską. Gubazes, gdy został władcą, próbował uzyskać niezależność i około 456 roku próbował zawrzeć sojusz z Sasanidami, rządzącymi Iranem. W reakcji na poczynania wasala, cesarz Marcjan wysłał swe wojska do Lazyki z żądaniem abdykacji Gubazesa na rzecz jego syna. Władca Lazyki przystał na te warunki i zrezygnował z tronu. W 466 udał się jednak do Konstantynopola, gdzie uzyskał przebaczenie od cesarza Leona, który zwrócił mu władzę. Relacja z pobytu Gubazesa w stolicy imperium zachowała się w Żywotach Świętego Daniela Słupnika, według których to właśnie rzeczony święty skłonił cesarza do przywrócenia Gubazesa na tron LazykiBaynes Norman H., Dawes, Elizabeth, Three Byzantine Saints: Contemporary Biographies of St. Daniel the Stylite, St. Theodore of Sykeon and St. John the Almsgiver, London: B. Blackwell.