Leonid Tarasowicz Łabierko, ros. Леонид Тарасович Лаберко (ur. ? w obwodzie witebskim, zm. w 1949 r.) – radziecki wojskowy (major), szef oddziału wywiadowczego sztabu 1 Partyzanckiej Dywizji Strzeleckiej „Dieduszka”, dowódca 3 Batalionu Oddziału Wojskowego Ochotników Wschodu, a następnie oficer Sił Zbrojnych Komitetu Wyzwolenia Narodów Rosji podczas II wojny światowej.
Od 1927 r. służył w Armii Czerwonej. Awansował do stopnia majora. Jesienią 1941 r. jego oddział wojskowy został okrążony przez Niemców i zniszczony. W tej sytuacji mjr L. T. Łabierko przeszedł do partyzantki. Po pewnym czasie utworzył oddział wywiadowczy sztabu 1 Partyzanckiej Dywizji Strzeleckiej „Dieduszka”. W terenie powstała podporządkowana mu sieć agenturalna. W lipcu 1942 r. mjr L. T. Łabierko przeszedł na stronę Niemców. W okupowanym Dorohobużu wstąpił ochotniczo do kolaboracyjnego Oddziału Wojskowego Ochotników Wschodu, na czele którego stał SS-Sonderführer Władimir A. Bischler. Dzięki jego informacjom ujawniono miejsca dyslokacji i magazyny części oddziałów partyzanckich, zaś wielu partyzantów zostało schwytanych i zabitych. Wkrótce objął dowództwo 3 Batalionu Oddziału. Za bojowe zasługi został odznaczony medalami dla "wschodnich" ochotników 2 i 3 klasy. Awansowano go do stopnia majora Wehrmachtu.