Koreańska Armia Ludowa, licząca na początku wojny 89 000 ludzi, przedarła się do Korei Południowej w sześciu kolumnach, zaskakując mniejszą i słabszą Armię Republiki Korei, niemal całkowicie ją rozgramiając. Mniejsza Republika Korei cierpiała z powodu słabości struktur państwowych i wojskowych oraz niedoboru wyposażenia i zupełnie nie była przygotowana do wojny. Liczniejsze i lepiej wyposażone siły komunistyczne zniszczyły opór izolowanych grup zaledwie 38-tysięcznej Armii Republiki Korei, posuwając się miarowo na południe. Większość sił zbrojnych Korei Południowej wycofała się w obliczu przytłaczających sił wroga. Do 28 czerwca Koreańska Armia Ludowa zdobyła stolicę Korei Południowej, Seul, zmuszając rząd i jego rozbite oddziały wojskowe do odwrotu dalej na południe. Chociaż stale spychane w głąb swojego terytorium, siły Armii Republiki Korei zaczynały stawiać bardziej znaczący opór dalej na południe, mając nadzieję, że opóźnią komunistów na tyle, jak to tylko możliwe. Doszło do zażartych walk o kontrolę nad kilkoma miastami, w których obie strony poniosły ciężkie straty.