Z pokładu brygantyny „Cavalmarino” wielokrotnie wzbijał się balon, z pokładu którego kierowano ogniem krążownika i pancernika „Re Umberto”. Siły powietrzne marynarki: Sezione Aviazione Marina, oficjalnie powstały w 1913 roku. Podczas I wojny światowej włoska marynarka dysponowała transportowcem wodnosamolotów „Europa”, przebudowanym ze starego parowca brytyjskiej budowy, zakupionego w 1915 roku i dostosowanego do nowej funkcji w Arsenale w La Spezia. Mógł on przenosić do ośmiu wodnosamolotów. Od 1916 roku bazował w albańskiej Valonie, zastępując tam „Elbę” w roli bazy wodnosamolotów oraz tendra dla okrętów podwodnych.
Pozytywne doświadczenia z działań lotnictwa morskiego w I wojnie światowej skłoniły dowództwo Regia Marina do poczynienia planów pozyskania nowego okrętu lotniczego, zdolnego do towarzyszenia w morzu zespołom pancerników. Musiał on wobec tego osiągać zbliżoną prędkość maksymalną, przekraczającą 20 węzłów i być wyposażony w katapulty, umożliwiające starty samolotów nawet przy wzburzonym morzu. Zły stan finansów państwa na początku lat 20. XX wieku uniemożliwiał jednak zaprojektowanie i zbudowanie takiej jednostki od podstaw, konieczne okazało się pozyskanie gotowego kadłuba i jego adaptacja.