Działał w Łodzi, Zagłębiu Dąbrowskim, Kaliszu, Częstochowie i Białymstoku, a od końca grudnia 1902 również w Krakowie, gdzie pomagał Dzierżyńskiemu w wydawaniu "Czerwonego Sztandaru" i wraz z nim zorganizował sekcję SDKPiL oraz Kasę Pomocy Więźniom i Zesłańcom Politycznym. W lipcu 1903 brał udział w IV Zjeździe SDKPiL w Berlinie, na którym został wybrany do Zarządu Głównego (ZG) tej partii. Był aktywnym uczestnikiem rewolucji 1905. Zorganizował Socjaldemokratyczny Związek Zawodowy Pracowników Igły, drukarnię "Czerwonego Sztandaru" na Kamionce w Warszawie i drukarnię SDKPiL w Łodzi. Wraz z Dzierżyńskim, Julianem Marchlewskim, Jakubem Haneckim i Zdzisławem Lederem kierował organizacją krajową SDKPiL. 31 lipca 1905 został aresztowany razem z Dzierżyńskim i osadzony w X Pawilonie Cytadeli Warszawskiej. Zwolniony na mocy amnestii. Pod koniec listopada 1905 brał udział w krajowej konferencji SDKPiL, a w maju 1906 w V Zjeździe SDKPiL w Zakopanem. W czerwcu 1907 był delegatem na V Zjazd SDPRR w Londynie, gdzie osobiście poznał Lenina i udzielił poparcia frakcji bolszewickiej. W 1909 zorganizował strajk krawców w Krakowie. W lipcu 1910 został sekretarzem krakowskiej sekcji SDKPiL, a w sierpniu 1910 uczestniczył w Konferencji Krajowej SDKPiL. W styczniu 1911 był jednym z kierowników kampanii wyborczej do IV Dumy Państwowej. Od 1911 r.