Ponowny rozkwit nastąpił na początku XVIII w. Klasztor był wówczas właścicielem m.in. miast Chełmsko i Lubawka, zamku w Bolkowie, ok. 40 wsi i mniejszych osad z otaczającymi je gruntami, probostwa w Cieplicach koło Jeleniej Góry i w Wierzbnej koło Świdnicy, a nawet opiekował się kaplicą na szczycie ŚnieżkiWitold Komorowski: Niewidoczne granice [w:] „Na szlaku” nr e-185 (381), 03/2022, s. 3-9 . Za sprawą energicznych opatów, korzystających obficie z nastrojów i zdobyczy kontrreformacji, sprowadzono do Krzeszowa, głównie z Czech, uznanych artystów: architektów, rzeźbiarzy i malarzy. Klasztor stał się w tym czasie ważnym ośrodkiem kulturalnym i artystycznym na Śląsku, a jego znaczenie upadło dopiero z chwilą wybuchu wojen śląskich w 1740 r.Ryszard Chanas, Janusz Czerwiński: Dolny Śląsk. Przewodnik, Wydawnictwo Sport i Turystyka, Warszawa 1977, s. 262