Głębokie ukrycie (zwane też zagłębieniem lub niejawną lokalizacją) – praktyka ochrony danych komputerowych, polegająca na umieszczeniu ich w nieprzewidywalnej i trudnej do odgadnięcia dla przeciętnego użytkownika ścieżce dostępu, zazwyczaj połączone z ukryciem faktu zapisania danych w tejże lokalizacji.
Głębokie ukrycie nie jest metodą ochrony czynnej, gdyż nie zabezpiecza przed dostępem do danych; jest natomiast sposobem steganografii, czyli ukrywania istnienia niejawnego pliku. Dostęp do tak chronionych danych posiada każdy, który dysponuje ścieżką dostępu. Z tego też tytułu w bardziej wymagających przypadkach stosowane jest najczęściej wraz z metodami kryptograficznymi, choć nie jest to regułą.
Przykłady głębokiego ukrycia W większości wypadków pliki z danymi osiągalnymi przez użytkownika znajdują się w katalogu głównym witryny oraz tematycznych podkatalogach i posiadają nazwy jednoznacznie określające przeznaczenie i typ pliku.