Szarża pod Prunaru – szarża rumuńskich ułanów (Roșiori) z 2. pułku kawalerii, dokonana podczas I wojny światowej 28 listopada 1916 roku.

Tło wydarzeń Jesienią 1916 połączone siły Niemiec i Austro-Węgier, wsparte przez oddziały bułgarskie i tureckie dążyły do zamknięcia i zniszczenia sił rumuńskich, znajdujących się pomiędzy Karpatami a Dunajem. Kluczową rolę odgrywały działania nad rzeką Argeș zmierzające do opanowania Bukaresztu.

27 listopada 1916 tzw. Grupa Koscha (złożona z niemieckiej 217. dywizji piechoty, 26. tureckiej dywizji piechoty i dywizji kawalerii Colmara Freiherr von der Goltza), dowodzona przez gen. Roberta Koscha ruszyła z Zimnicei w kierunku Bukaresztu. W tym czasie pomocnicze uderzenie w kierunku Giurgiu rozpoczęły dwie dywizje bułgarskie (1. i 12. dywizje piechoty). Próbę zatrzymania głównego uderzenia niemieckiego na rzece Teleorman podjęła 18. dywizja piechoty (dowodzona przez gen. Alexandru Referandru). Kiedy wieś Prunaru została zajęta przez batalion niemieckich strzelców alpejskich, zaistniała realna groźba okrążenia rumuńskiej dywizji. Aby otworzyć drogę odwrotu dywizji, gen. Referandru wydał rozkaz przeprowadzenia szarży 2. pułkowi kawalerii (tzw. Roșiori), wspartemu przez 43.