Maria Leontyna Gomólińska (ur. 1866 w Warszawie, zm. 27 maja 1935 tamże) – polska działaczka oświatowa i społeczna, nauczycielka – pionierka polskiej andragogiki, bibliotekarka i tłumaczka z języka francuskiego i niemieckiego.
Dzieciństwo i młodość Maria Gomólińska, córka Leona, spędziła dzieciństwo i młodość w Warszawie, w czasach gdy car Aleksander II pozbawił Polaków prawa pełnienia funkcji publicznych, a w gimnazjach Królestwa Polskiego obowiązywał język rosyjski (zob. rusyfikacja na ziemiach polskich). Skończyła w Warszawie szkołę średnią, a następnie studiowała na tajnych kompletach (Uniwersytet Latający). W latach 1888–1892 kształciła się w Monachium w dziedzinie pedagogiki i filologii.
Praca przed odzyskaniem niepodległości Po powrocie do Warszawy rozpoczęła pracę nauczycielki historii na tajnych kompletach oraz działalność m.in. w: nielegalnym Towarzystwie Pedagogicznym, nielegalnym Kole Wychowawców – jako członek grupy założycieli i członek zarządu, Kole Pracy Kobiet Korony i Litwy – jako przewodnicząca Sekcji Prowincjonalnej i sekretarka Sekcji Bibliotecznej, Związku Towarzystw Samopomocy Społecznej – od roku 1906 jako członek zarządu, charytatywnym Warszawskim Towarzystwie Dobroczynności (WTD). Utworzenie Związku Towarzystw Samopomocy Społecznej (obejmującego m.in.