W tym samym roku rozpoczął studia teologiczne w Wiedniu i Marburgu. Od 1907 roku był wikariuszem w Prysace Dornej w południowej Bukowinie. W 1909 roku został wikariuszem w Czerniowcach, a dwa lata później wybrano go na proboszcza czerniowieckiej parafii ewangelickiej. Zarazem w 1917 roku zdobył w Grazu doktorat z filozofii, a dwa lata później habilitował się na Uniwersytecie Franciszka Józefa w Czerniowcach. Od roku 1922 był proboszczem w Braszowie. W 1930 roku został wikariuszem episkopalnym, a w listopadzie 1932 roku biskupem Kościoła Ewangelickiego Augsburskiego Wyznania w Rumunii.
Sprzeciwiał się rosnącym nastrojom faszystowskim i wzywał do pokojowego współżycia w Siedmiogrodzie ludzi różnych narodowości i wyznań. Do historii przeszło jego kazanie z roku 1931, kiedy nawiązał do przypowieści o miłosiernym Samarytaninie: „Uniwersalne przykazanie miłości obowiązuje jak dla Chińczyków i Murzynów, tak dla Żydów i ludzi Zachodu, jak w czasach Jezusa, tak dziś i na zawsze”. Był za to atakowany przez środowiska nacjonalistyczne i antysemickie.