Arseniusz Pustelnik, Arseniusz Wielki (ur. ok. 354 w Rzymie, zm. ok. 445-449) – mnich chrześcijański z klasztoru Sketes, z pochodzenia Rzymianin, jeden z Ojców pustyni; święty katolicki. Jego wspomnienie obchodzone jest 8 maja, zaś starsze martyrologia wspominają Arseniusza Wielkiego także 17 lipca.

Informacje o nim pochodzą z dwóch żywotów: anonimowego oraz spisanego przez Teodora Studyty, dla których z kolei podstawą były zbiory przypisywanych Arseniuszowi apoftegmatów. Według zawartych w nich informacji, Arseniusz był potomkiem senatorów rzymskich i był przed podjęciem życia pustelniczego wychowawcą synów Teodozjusza Wielkiego: Arkadiusza i Honoriusza. Za rządów cesarza Teodozjusza I Wielkiego był diakonem wyświęconym przez papieża Damazego. Do ucieczki z Rzymu zmusił go spisek, jaki zawiązali jego wychowankowie. Od ok. 385 r. poświęcił życie samotnej kontemplacji na górze Scete (Egipt, w okolicach Sketis). Żyjąc na pustyni, Arseniusz odmawiał przyjmowania gości;