thumb|180px|Modernizm włoski: A. Sant’Elia, szkic wieżowca, 1914 thumb|180px|Willa Luigi Figini w Mediolanie, 1935 thumb|180px|Grupa toskańska wybudowała Pałacyk Królewski Santa Maria Novella we Florencji, biały marmur, 1935 thumb|180px|Colonia Fara, Camillo Nardi Greco i Lorenzo Castello, nadmorski hotel w Chiavari, 1936 thumb|180px|Poczta w Neapolu, marmur i dioryt, Gino Franzi, 1936 thumb|180px|Łuk Filenów w Libii, trawertyn, 1937. Symbol potęgi kolonialnej faszystowskich Włoch
Modernizm (wł. movimento moderno, razionalismo italiano) jako prąd w architekturze włoskiej rozwijał się w oddaleniu od głównych ośrodków, lecz kilka razy wpłynął na rozwój architektury światowej.
Na początku XX w. (od 1909) rozwijał się w sztuce Włoch futuryzm, jednak nie miał dominującej pozycji w świecie artystycznym. Ruch futurystyczny łączył fascynację nowoczesnością z włoskim nacjonalizmem i zaangażowaniem w rozwój idei faszystowskiej. Zainicjowany przez Marinettiego, został przełożony na język architektury w projektach wieżowców, lotnisk i całych metropolii przez Antonia Sant’Elię. Jego twórczość, choć ograniczała się do kilkunastu utopijnych projektów, odbiła się w Europie tuż po I wojnie światowej (już po śmierci architekta) szerokim echem i wpłynęła silnie na idee modernistyczne.