thumb|Restauracja Sennhütte z dorożką do przewożenia składanej ciemni, ok. 1870 Sinner posiadał też działkę w znacznie wyżej położonej, ale bardziej płaskiej części tej góry, zwanej Wielandhöhe. Na tej działce początkowo suszył swoje płyty fotograficzne. Mimo że sprawdził się jako fotograf, – zmuszony zapewne koniecznością finansową ze względu na powiększającą się rodzinę – powrócił do wcześniejszego pomysłu i w znajdującym się na owej działce obszernym domku ogrodowym – wcześniej wybudowanym jako miejsce spędzania starości dla ojca – otworzył. w roku 1876Jürgen Jonas: Tübingen zu Fuß. 13 Stadtteilrundgänge, VSA Verlag: Hamburg 1994 , s. 134. restaurację Sennhütte. Restauracja oferująca wspaniały widok na miasto stała się ulubioną restauracją wycieczkową. Początkowo prowadziła ją żona Sinnera, później była wydzierżawiana i istniała do roku 1898, kiedy Sinner sprzedał tę posiadłość sąsiadującej korporacji akademickiej „Rhenania”, która obok restauracji w roku 1886 postawiła istniejący do dziś dom.Przez kilkanaście lat, w okresie rozbudowy domu, Sennhütte była tymczasową knajpą korporacji.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Paul Sinner · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.