Tego samego miesiąca porucznik Kenneth Symes rozpoczął testy pancerza o grubości 51 mm, ostrzeliwując je z różnych modeli niemieckiej broni palnej. 19 czerwca 1916 Komitet Dostaw Czołgów zatwierdził produkcję prototypu, lecz projekt nie został sfinalizowany przed końcem sierpnia 1916.

Budowa czołgu została rozpoczęta lecz nie zakończona. Albert Gerald Stern, będący ówcześnie szefem Departamentu Dostaw Czołgów, oświadczył, że Ministerstwo Wojny nakazało ukończenie projektu pod koniec 1916 roku.

Historyk David Fletcher spekulował, że zrezygnowano z planów ukończenia pojazdu, gdyż czołg ten był bardzo mało mobilny. Prędkość szacowano na 2 mile na godzinę, a za sprawą ogromnej masy własnej, w przypadku utknięcia w błocie nie byłby w stanie wykonać żadnego ruchu, nawet przy maksymalnej prędkości gąsienic.

Faktem jest, że seria czołgów Mark I okazała się sukcesem i to stało się jednym z głównych motywów do budowania cięższych czołgów. John Glanfield pisze, że ówczesny inżynier William Tritton dążył do zmniejszenia ciężaru maszyny i uczynienia jej bardziej mobilną. Planowano zredukować grubość pancerza o połowę i masę czołgu do ok. 50–60 ton. Wygląd czołgu miał nie ulegać zmianom.