destrukcja – kosztem piona lub figury gracz stosujący gambit osłabia pozycję przeciwnika, na przykład eksponuje pozycję jego króla lub nie dopuszcza do roszady. W mniej spektakularnych przypadkach poświęcenie piona rozbija strukturę pionów przeciwnika, powodując istotne słabości pozycyjne w jego obozie.
Niektóre gambity dają przeciwnikowi możliwość wyboru – nieprzyjęcie ofiary nie prowadzi w nich do gorszej pozycji. W innych najlepszą obroną jest przyjęcie ofiary i oddanie przewagi materialnej w późniejszej fazie gry. Taką taktykę polecał Emanuel Lasker, który znalazł, między innymi, skuteczną obronę przeciwko gambitowi Evansa. Dotyczy to głównie znanych, sprawdzonych gambitów, które teoria uznaje za poprawne. W praktyce spotyka się również bardziej ryzykowne, mniej sprawdzone gambity, skuteczne przeciw słabszym szachistom, w których jednak bardziej doświadczony gracz może utrzymać przewagę materialną, stopniowo niwelując uzyskaną przez przeciwnika inicjatywę.
Słowo gambit jest pochodzenia włoskiego: gambetto znaczy dosłownie nóżka, zaś zwrot dare il gambetto – podstawić nóżkę.