Poszczególne te postępowania były unormowane licznych innych aktach normatywnych, z których najważniejszymi były: dekret z 29 sierpnia 1945 w sprawie postępowania o uznanie za zmarłego i o stwierdzenie zgonu (), dekret z 29 sierpnia 1945 w sprawie postępowania o ubezwłasnowolnienie (), dekret z 8 listopada 1946 o postępowaniu niespornym z zakresu prawa rzeczowego (), dekret z 8 listopada 1946 o postępowaniu spadkowym (), dekret z 20 grudnia 1946 o postępowaniu dotyczącym złożenia przedmiotu świadczenia do depozytu sądowego lub na zachowanie (), ustawa z 27 czerwca 1950 o postępowaniu niespornym w sprawach rodzinnych oraz z zakresu kurateli (), dekret z 8 czerwca 1955 – prawo o aktach stanu cywilnego (). W toku prac nad kodyfikacją polskiego prawa cywilnego, prowadzonych w drugiej połowie lat 50. XX wieku, zdecydowano nie powielać wzorów radzieckich i zachować tradycję prawną przyjętą na ziemiach polskich. W efekcie po kodyfikacji polskiego prawa postępowania cywilnego w Kodeksie postępowania cywilnego postępowanie nieprocesowe nie stało się jednym z postępowań odrębnych w ramach procesu, lecz pozostało równorzędnym wobec procesu trybem rozpoznawania spraw cywilnych.