Od 1880 godność przełożonego klasztoru tradycyjnie sprawował jeden z biskupów pomocniczych eparchii chersońskiej.
Po rewolucji październikowej monaster został skonfiskowany Rosyjskiemu Kościołowi Prawosławnemu, zaś w 1922 zamknięty. Po 1936 sobór Zaśnięcia Matki Bożej został zniszczony. Po ponownym otwarciu monasteru w 1944 dokonano powtórnego poświęcenia cerkwi Ikony Matki Bożej „Życiodajne Źródło”, zmieniając wezwanie na to, które nosił zrujnowany sobór. W 1953 na miejscu dawnej głównej cerkwi klasztornej wzniesiono drewnianą kaplicę-źródełko. Wcześniej, w 1946, monaster w Odessie stał się letnią rezydencją patriarchów moskiewskich i całej Rusi z prawem tytułowania się monasterem patriarszym. W 1961, gdy prawosławne seminarium w Odessie straciło swoje wcześniejsze obiekty w centrum miasta, jego siedzibą stał się właśnie klasztor Zaśnięcia Matki Bożej. Od 1965 w monasterze rezydował biskup odeski, który zarazem stał się honorowym przełożonym wspólnoty. W 1967 w pokojach patriarszych urządzono domową cerkiew Świętych Sergiusza i Nikona z Radoneża.
W okresie sprawowania urzędu biskupa odeskiego przez Agatangela (Sawwina) w monasterze powstała nowa dzwonnica z cerkwią nadbramną Świętych Borysa i Gleba oraz sobór Ikony Matki Bożej „Życiodajne Źródło”. Monaster jest ośrodkiem kultu mnicha Kukszy Odeskiego.
Przypisy
*