Inne charakterystyczne cechy budowy szkieletu Macrogryphosaurus to występujący na ostatni kręgu grzbietowym duży hyposphene (kostny występ znajdujący się na tylnej powierzchni kręgu pod tylnym wyrostkiem stawowym kręgu, wsuwający się w odpowiadający mu otwór na przedniej krawędzi następnego kręgu – hypantrum) oraz spłaszczone i zakrzywione żebra mostkowe. Pod pewnymi względami szkielet M. gondwanicus przypomina szkielet Talenkauen santacrucensis; u obu tych dinozaurów nad tylnymi wyrostkami stawowymi (postzygapophyses) trzeciego kręgu szyjnego znajdowały się kostne narośle (epipophyses), a w klatce piersiowej występowały cienkie (1–3 mm grubości) płytki kostne o kształcie zbliżonym do okrągłego (takie płytki oprócz Talenkauen i Macrogryphosaurus znane są tylko u jednego dinozaura ptasiomiednicznego – u bliżej z tymi dwoma rodzajami niespokrewnionego Thescelosaurus). Macrogryphosaurus różni się natomiast od Talenkauen m.in. mniejszą szypułką łonową (pubic peduncle) kości biodrowej oraz ostrzejszym kątem między wyrostkiem przednim kości łonowej a szypułką łonową. Macrogryphosaurus miał 14 kręgów grzbietowych – więcej niż bazalny dinozaur ptasiomiedniczny Heterodontosaurus, których miał ich 12, ale mniej niż większość ornitopodów (np. Hypsilophodon miał ich 15, Talenkauen i Camptosaurus – 16, a Iguanodon – 17).