Kościoły ewangelikalne – wspólnoty chrześcijańskie przynależące do protestantyzmu oraz uznające założenia teologiczne i praktykę pobożnościową ewangelikalizmu za obowiązujące. Kościoły ewangelikalne obejmują większą część ewangelikalnych protestantów.
Nie istnieje jeden uniwersalny model Kościoła ewangelikalnego, gdyż chrześcijanie ewangelikalni nie są między sobą zgodni w zakresie eklezjologii (nauki o Kościele). W szczególności nie ma jednej ewangelikalnej nauki o ustroju kościelnym, urzędzie duchownego, chrzcie i Wieczerzy Pańskiej. Wiodącym elementem wspólnym Kościołów ewangelikalnych jest jednak uznawanie nowonarodzenia za kluczowe doświadczenie chrześcijańskie, pojmowane jako wyznacznik autentycznego chrześcijanina i warunek przynależności do Kościoła. W Kościołach ewangelikalnych praktykujących chrzest wiary doświadczenie to powinno znaleźć wyraz w postaci takiego chrztu, zaś w Kościołach ewangelikalnych, gdzie udziela się chrztu niemowlętom wyrazem nowonarodzenia jest ustne wyznanie wiary składane po osiągnięciu dojrzałości. Za pierwszy typowy Kościół ewangelikalny uznaje się Kościół metodystyczny. W XVIII wieku w krajach anglosaskich wraz z rozszerzaniem się pobożności ewangelikalnej na wcześniej powstałe Kościoły protestanckie grono Kościołów zasługujących na miano ewangelikalnych znacząco rosło.