Przyczynił się do spopularyzowania kultu świętych związanych z ziemią kazańską. Za zgodą patriarchy Hioba zainicjował coroczne uroczystości ku pamięci ofiar oblężenia i zdobycia Kazania przez Iwana Groźnego. Doprowadził również do uznania za świętych trzech mężczyzn zabitych przez Tatarów z powodu wyznawania religii chrześcijańskiej – Joanna, Piotra i Stiefana (dwaj ostatni byli pochodzenia tatarskiego). Hermogen zainicjował również budowę szeregu nowych cerkwi na terenie swojej eparchii. W 1595 przeprowadził translację relikwii Warsonofiusza i Guriasza Kazańskich. W tym samym roku na polecenie patriarchy udał się do Uglicza, by uczestniczyć w translacji relikwii księcia Romana Władimirowicza, uznanego następnie za świętego. Należał do konserwatywnego skrzydła episkopatu Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego i był największym autorytetem dla podzielających podobne poglądy duchownych. W swojej działalności był wspierany przez rody Romanowów i Golicynów. Surowość metropolity, który nie wahał się osadzać w więzieniu lub karać cieleśnie sprzeciwiających mu się, były przedmiotem skarg przeciwko niemu kierowanych do Moskwy.