W czasie studiów w Charkowie został członkiem PPS (od 1905) oraz jej Organizacji Bojowej, w której ukończył kursy bojowe i pracował na jej rzecz jako technik. Po rozłamie w PPS pozostał w PPS-Frakcji Rewolucyjnej, a z czasem odsunął się od czynnej działalności w partii. W 1914 r. wstąpił do Związku Strzeleckiego.
W momencie wybuchu I wojny światowej Kunicki znalazł się w oddziałach organizowanych przez J. Piłsudskiego. Razem z M. Dąbkowskim, Janem Jur-Gorzechowskim oraz Wacławem HarasymowiczemPo śmierci Kunickiego Harasymowicz został dowódcą Żandarmerii (St. Czerep II Brygada Legionów Polskich, Warszawa 2007, Bellona, s. 55. opracował regulamin i instrukcję służbową żandarmerii. 15 września 1914 generał Rajmund Baczyński mianował go komendantem szefem Żandarmerii Polowej 1. Polskiego Legionu w randze komendanta kompanii i przydzielił do sztabu c. i k. Komendy 1-go Polskiego Legionu. Razem z nią udał się na front karpacki. Prawdopodobnie 9 października 1914 otrzymał stopień rotmistrza żandarmeriiMieczysław Wrzosek, Pierwszy oficerski akt nominacyjny przyszłego odrodzonego Wojska Polskiego, Wojskowy Przegląd Historyczny Nr 3-4 (137-138), Warszawa 1991, s.