w czasie bitwy pod Łowczówkiem w grudniu 1914 został ranny.
W lipcu 1917, po kryzysie przysięgowym, został zwolniony z Legionów i internowany w Beniaminowie. Od 20 kwietnia 1918 roku służył w Polskiej Sile Zbrojnej. 6 sierpnia został awansowany do stopnia kapitana.
W listopadzie 1918 roku został przyjęty do Wojska Polskiego. 27 grudnia 1918 został przeniesiony z 1 pułku piechoty do 32 pułku piechotyDziennik Rozkazów Wojskowych z 18 stycznia 1919 r. Nr 5, poz. 214., a wkrótce potem do 33 pułku piechoty, w którym najpierw dowodził baonem (awansując na majora), a od 18 maja 1920 roku objął jego dowództwo. W okresie od 20 czerwca 1920 roku przez miesiąc dowodził XV Brygadą Piechoty. 11 czerwca 1920 został zatwierdzony w stopniu podpułkownika z dniem 1 kwietnia 1920, w piechocie, w „grupie byłych Legionów Polskich”. Po zakończeniu wojny z bolszewikami zachował dowództwo pułku.
Zmarł na atak serca 10 listopada 1922 w swoim pułku w Łomży. Został pochowany na cmentarzu parafialnym rzymskokatolickim przy ul. Mikołaja Kopernika w ŁomżyMogiła indywidualna oficera WP z 1922 r. napis na grobie głosi "Św.P. Jerzy Sawa-Sawicki Podpułkownik, D-ca 33 p.p. Zmarł dnia 10-XI 1922 r.