Juliusz Rudnicki (ur. 30 marca 1881 w Siekierzyńcach, pow. Kamieniec Podolski, zm. 26 lutego 1948 w Toruniu) – polski matematyk, pracownik naukowy i nauczyciel, profesor Politechniki Warszawskiej oraz Uniwersytetu Wileńskiego i Toruńskiego, autor publikacji naukowych i podręczników.
Życiorys Dzieciństwo i młodość Juliusz Rudnicki był synem Bohdana i Joanny Luizy de domo Lemmonier. Ojciec był ziemianinem, a matka – nauczycielką. W 1901 roku skończył warszawskie gimnazjum, a następnie studiował w Paryżu, w latach: thumb|180px|Paryż, Plac Sorbony 1901–1903 – na Sorbonie (licencjat w dziedzinie nauk matematyczno-przyrodniczych), 1903–1905 – w École supérieure d’électricité (zob. Lista francuskich uczelni wyższych), gdzie uzyskał tytuł inżyniera elektrotechniki, 1905–1909 – u Emila Picarda, gdzie otrzymał Certificat d'Études Supérieures (świadectwo ukończenia kursu wyższej analizy matematycznej).
Praca w Polsce przed odzyskaniem niepodległości Po powrocie do Polski Rudnicki wykonał w Uniwersytecie Jagiellońskim pod opieką prof. Stanisława Zaremby pracę doktorską na temat „Badanie pewnego szczególnego typu wzrastania funkcji”.