Alex Denney z „NME” charakteryzuje Westa jako „na przemian obrzydliwie egocentrycznego, pokornego, mądrego, głupiego i autoironicznego, „gwiazdę pop naszych moralnie zamieszanych czasów; instynktownego konsumenta z ustami pełnymi diamentów i ukrytym złym sumieniem, wykonawcę, który przeżywa swój amerykański sen do maksimum z przerażającym poczuciem duchowej pustki w sercu. Na ‘My Beautiful Dark Twisted Fantasy ' uchwycił tę istotę w całości”. Dziennikarka Ann Powers interpretuje dominujący temat albumu jako „kryzys zmęczonego kosmopolityka [...] wyczerpany krzyk kogoś, kto zawsze jest „tym nowym”, pogoń za każdym celem albo dziewczyną, będącymi w zasięgu ręki, podsycaną przez nieustanne szumy otoczenia, ale ostatecznie zakończoną niepowodzeniem”. Powers widzi piosenki z płyty jako „pochwały dla pornografii, historie o miłosnych katastrofach, diabelsko strasznych ciemnych zmrokach panujących w duszy” i dostrzega u Westa „niepewność co do własnego miejsca w świecie” połączoną z tematem pochodzenia, stwierdzając, że „wykorzenienie, o którym West opowiada w „Fantasy” jest skierowane do kogoś, kto czuje się niemile widziany na całym świecie.