Pierwsze neoklasyczne modele socjalizmu stworzyli Léon Walras, Enrico Barone (1908) oraz Oskar Lange (około 1936). Lange wraz z (1929) zaproponowali, by CRP ustalała ceny metodą prób i błędów, dostosowując je w odpowiedzi na niedobory i nadwyżki zamiast polegać na mechanizmie wolnego rynku. W sytuacji niedoboru ceny rosły, co skłaniało firmy do zwiększenia produkcji i eliminowania braków. Gdy pojawiała się nadwyżka, ceny spadały, zachęcając do ograniczenia produkcji. W ten sposób symulowano mechanizm rynkowy, który Lange uważał za skuteczne narzędzie regulacji podaży i popytu.
Model Langego, choć często określany mianem socjalizmu rynkowego, lepiej opisać jako symulację rynku, gdyż nie istniały rynki czynników produkcji dla dóbr kapitałowych. Jego celem było zastąpienie rynków nierynkowym systemem alokacji zasobów.
H. D. Dickinson zaproponował matematyczne podejście do socjalizmu rynkowego w artykułach Price Formation in a Socialist Community (1933) i The Problems of a Socialist Economy (1934). Zakładał, że centralna agencja planowania dysponuje statystykami gospodarczymi i potrafi nimi sterować, modelując gospodarkę jako system równań. Rozwiązania tych równań miały posłużyć do ustalania cen na poziomie kosztu krańcowego i kierowania produkcją.