Piotr Fiodorowicz Ałfierjew (ur. we wsi Fiodorskoje, zm. czerwiec 1942) – radziecki generał major.
Życiorys Urodził się we wsi Fiodorskoje w obwodzie włodzimierskim w rodzinie chłopskiej.
W 1914 roku powołany do armii carskiej. W 1915 roku ukończył szkołę pułkową Lejb-Gwardyjskiego Sankt-Petersburski Pułku oraz 1 Piotrogrodzką Szkołę Chorążych. Brał udział w I wojnie światowej walcząc na Froncie Południowo-Zachodnim. Wojnę zakończył w stopniu porucznika.
W 1919 roku wstąpił do Armii Czerwonej. Pełnił funkcję instruktora batalionu, dowódcy kompanii, batalionu i samodzielnego pułku strzeleckiego w Moskiewskim Okręgu Wojskowym.
Po zakończeniu wojny domowej w był zastępcą dowódcy 8 zapasowego pułku strzeleckiego, od lutego 1920 – 3 zapasowego pułku strzeleckiego. W 1925 roku ukończył Akademię Wojskową im. Frunzego, a potem do sierpnia 1925 roku był szefem sztabu 15 pułku strzeleckiego i od października 1926 roku szefem sztabu 14 Moskiewskiej Dywizji Strzeleckiej. W 1929 roku ukończył wyższy kurs doskonalący dowódców przy Sztabie Generalnym Armii Czerwonej. Następnie był szefem 4, a później 5 oddziału sztabu Moskiewskiego Okręgu Wojskowego. Następnie był wykładowcą na strzelecko-taktycznych kursach dla dowódców „Wystrzał” i szefem sztabu 14 Dywizji Strzeleckiej.