Przerwał studia w 1918 zgłaszając się na ochotnika do Wojska Polskiego. Po demobilizacji w marcu 1921 kontynuował przerwane studia medyczne w Uniwersytecie Warszawskim. 16 lutego 1924 otrzymał dyplom lekarza.
Udział w walkach o wyzwolenie Polski (1918–1921) 14 listopada 1918 wstąpił na ochotnika do Wojska Polskiego. Początkowo służył w 5 baonie saperów w Krakowie. W marcu 1919 uzyskał przydział do służby sanitarnej w Szpitalu Okręgowym w Krakowie. Stamtąd trafił do pociągu sanitarnego nr 3. W październiku 1919 uzyskał awans na podchorążego. W styczniu 1920 odbył Kurs dla Oficerów Sanitarnych w Warszawie i został odkomenderowany do Stacji Zbornej dla Chorych i Rannych (przy 1 Armii) w Białymstoku. W czasie wojny polsko-sowieckiej walczył w 201 pułku szwoleżerów. Brał czynny udział w obronie Warszawy i w bitwie pod Płońskiem (16–17 sierpnia 1920). Wraz z pułkiem trafił następnie na front wołyński. Za bohaterską postawę w bitwie pod Korosteniem (listopad 1920), w trakcie której zdobyto pociąg pancerny i pojmano licznych jeńców, został A. G. Hertz odznaczony Krzyżem Walecznych. W marcu 1921 został zdemobilizowany.