Wkrótce przejął dowództwo specjalnych oddziałów wojskowych na Środkowym Wschodzie. W marcu 1918 powrócił do Niemiec. Odkomenderowano go na front zachodni, gdzie w stopniu kapitana uczestniczył w ciężkich walkach w Szampanii i Flandrii.
Po zakończeniu działań wojennych w listopadzie 1918, studiował 2 semestry filologię i geografię na uniwersytecie w Monachium. Uzyskał tytuł doktora filologii. Od końca kwietnia 1919 służył we Freikorpsie Eppa, walczącym przeciw Bawarskiej Republice Rad. W połowie grudnia tego roku powrócił do czynnej służby wojskowej. Objął dowództwo 23. Dywizji Piechoty. Jednocześnie pełnił funkcję adiutanta ministra Reichswehry Otto Gesslera. Pod koniec grudnia 1921 oficjalnie odszedł z wojska. Faktycznie prowadził tajne prace w wydziale ds. Rosji Radzieckiej najwyższego dowództwa Reichswehry. Następnie do 1932 pracował w przedstawicielstwie Republiki Weimarskiej w Moskwie, współorganizował szkołę Reichswehry w ZSRR.