Nadwozia samochodu było dość płynne. W górnej części osłony silnika pozostał wlot powietrza do gaźników wpuszczający powietrze do dwulitrowego, wzdłużnie umiejscowionego sześciocylindrowego silnika opartego na jednostce BMW. Moc sięgająca 135 KM była znacznie niższa od 150-konnych silników stosowanych w Ferrari 500 i Maserati A6SSG.
Oprócz zwiększenia mocy, niewiele zmieniono w samochodzie. Przesunięto pozycję kierowcy tak, że tuż po swojej prawej stronie miał zbiornik paliwa. Samochód był tak zaprojektowany, że po dodaniu kilku niezbędnych elementów (m.in. reflektorów) mógłby służyć jako samochód sportowy.
R1/53 w wyścigach W 1953 roku samochód był dosyć konkurencyjny, dominując w Mistrzostwach Formuły 2 NRD.
Z wyjątkiem odpadnięcia z pierwszego wyścigu sezonu, podczas rundy w Karl-Marx-Stadt (awaria magneto), kierowca zespołu, Edgar Barth, był niepokonany w mistrzostwach, wygrywając w Dessau, Halle, Dreźnie i na Sachsenringu, dzięki czemu zdobył tytuł mistrzowski.
W wyścigach rozgrywanych w RFN samochód nie był już tak konkurencyjny. Najlepszym jego rezultatem było piąte miejsce w Eifelrennen.