Jej projektantem był inżynier Witold Podeszwa, który wcześniej sam uprawiał różne sporty zimowe (w tym skoki narciarskie), w projekcie pomagał również geodeta Stróżyński, który później był szefem skoczni, a w przebudowie i późniejszym funkcjonowaniu skoczni uczestniczył również ówczesny pracownik AWF Poznań dr Marian Szych, który często wizytował obiekt. Pomimo rzekomo błędnych obliczeń wykorzystanych przy budowie skoczni, które miały czynić ją niebezpieczną, w czasie funkcjonowania obiektu tylko raz zdarzyło się by któryś ze skoczków doznał złamania nogi.
Właścicielem obiektu był klub MKS Noteć Czarnków, w którym trenowało około 20 skoczków. Do skakania wymagana była warstwa śniegu na zeskoku o grubości co najmniej 20 centymetrów. W jego przygotowaniu pomagali uczniowie okolicznych szkół, którzy znosili śnieg za pomocą koców. Zawodnicy na szczyt najazdu udawali się pokonując schody umieszczone wzdłuż skoczni. Naturalna skocznia w Czarnkowie wyposażona była również w stanowisko dla trenerów i sędziów. W czasie funkcjonowania skocznia była dostępna dla wszystkich chętnych. Odbywały się na niej zmagania juniorów, a także konkursy, w których rywalizowali ze sobą miejscowi zawodnicy i skoczkowie z Gdańska. Oficjalnym rekordzistą skoczni był Kazimierz Polus, który w zawodach rozegranych 19 stycznia 1971 uzyskał odległość 32 metrów.