Interpretacja rezolucji Rezolucja wyrażała uznanie dla wysiłków podjętych przez Mediatora Narodów Zjednoczonych Folke Bernadotte, który został zamordowany 17 września 1948 przez żydowskich zamachowców z organizacji paramilitarnej Lechi. Jego następcą został Ralph Bunche. Jednak pozostała część rezolucji pozostawała przez wiele kolejnych lat kontrowersyjna. Rezolucja składała się z piętnastu artykułów, z których najczęściej cytowanymi były: Artykuł 7 o ochronie i swobodnym dostępie do miejsc świętych; Artykuł 8 o demilitaryzacji i nadzorze ONZ nad Jerozolimą; Artykuł 9 o wolnym dostępie do Jerozolimy; Artykuł 11 wzywający do powrotu uchodźców.

Najwięcej kontrowersji budził artykuł o powrocie uchodźców, który jest wykorzystywany przez Palestyńczyków do walki politycznej z Izraelem. Interpretacja artykułu 11 budziła szerokie dyskusje wśród państw arabskich. Arabowie rozumieją go, jako wyraźne określenie prawa do powrotu Palestyńczyków do swojej ojczyzny. Państwo Izrael stawało na stanowisko, ze Rezolucja nr 194, podobnie jak inne rezolucje Zgromadzenia Ogólnego, nie ma charakteru decyzji wiążącej, i jest tylko zaleceniem.