Z pomocą natychmiast przybyła reszta wojsk konfederatów dowodzona przez Stefana Piaseczyńskiego na czele lekkiej jazdy oraz Józefa Borka dowodzącego zaciężnymi wojskami cudzoziemskiego autoramentu. Kiedy nadjechał jeszcze odwód wojsk Lubomirskiego, napastnicy zostali zmuszeni do odwrotu w stronę klasztoru, pomimo nadciągających posiłków złożonych z dragonii, gwardii i rajtarii królewskiej, usiłującej powstrzymać wycofujących się Litwinów i ich szyki ostatecznie się załamały. Zakonnicy, nie chcąc dopuścić do profanacji świętego miejsca, nie zgodzili się wpuścić pod osłonę murów Jasnej Góry cofających się przed buntownikami rojalistów, a nawet zaczęli strzelać z armat w powietrze, czym usiłowali odstraszyć obie walczące strony. Uciekającym Litwinom pod kościołem Św. Barbary zastąpił drogę marszałek związkowy Ustrzycki. Zostali oni otoczeni i zmuszeni do kontynuowania walki, w której zostali ostatecznie pokonani. Część uciekła, część zabito, a część się poddała i została wzięta do niewoli. Po bitwie cała zwycięska armia kontynuowała wycofywanie, jakby nic się nie wydarzyło.