Po powrocie do Polski – przez Paryż i Monachium – był duszpasterzem w Truskolasach (1913–1915) i w Żurawiu (powiat częstochowski) oraz administratorem parafii Lubień (powiat włocławski, 1918).
W wojnie polsko-bolszewickiej (1919−1920) ks. Starkiewicz wziął udział jako kapelan Dywizji Ochotniczej – został odznaczony Krzyżem Walecznych.
W kolejnych latach był: członkiem dozoru szkolnego w gminie Lubień (1923) i gminie Krzykosy proboszczem w Grzegorzewie (powiat kolski, 1926–1932) proboszczem w Brzeźniu (powiat sieradzki, od 1932) dziekanem złoczowskim (1933–1939) Część wygłaszanych kazań – „Kalendarz Roku Świętego” na rok 1925 – opublikowano w grudziądzkim czasopiśmie „Gość Świąteczny”. Opisując treść rocznika 1926 Zenona Jabłońska napisała, że szczególnie ciekawe są nauki Szczęsnego Starkiewicza związane z Ewangeliami na poszczególne niedziele. W tych kazaniach piętnował on wiele ludzkich wad, np. obżarstwo, pijaństwo. Wołał w nich m.in.:
W czasie II wojny światowej ks. Starkiewicz został aresztowany przez Niemców (październik 1941) i uwięziony w obozie w Konstantynowie. Po zwolnieniu z obozu mieszkał w okupowanej Warszawie. W 1943 roku wygłosił tu rekolekcje na prośbę bp. Stanisława Galla.