17 września 1917 został wyświęcony na biskupa kaszyrskiego, wikariusza eparchii tulskiej i bielowskiej. Od 1920 do 1921 był biskupem nowosilskim, wikariuszem tej samej eparchii. W 1921 przeniesiony do eparchii włodzimierskiej i suzdalskiej jako jej wikariusz, z tytułem biskupa wiaznikowskiego. W 1923 został aresztowany i skazany na trzy lata zesłania do Kraju Narymskiego. Zwolniony po odbyciu wyroku, w 1926 przez miesiąc był biskupem włodzimierskim i suzdalskim. Następnie, po podniesieniu do godności arcybiskupiej, został przeniesiony do eparchii swierdłowskiej i irbickiej jako jej ordynariusz. Aresztowany w 1926 we Włodzimierzu, został przewieziony do moskiewskiego więzienia na Butyrkach i zwolniony z niego po podpisaniu zobowiązania do pozostania w Moskwie.
Obok biskupa Paulina (Kroszeczkina) był jednym z pomysłodawców przeprowadzenia tajnych wyborów patriarchy moskiewskiego i całej Rusi. W 1927 wywieziony do łagru w dawnym Monasterze Sołowieckim. Następnie został zmuszony do osiedlenia się we wsi Tymsk w Kraju Zachodniosyberyjskim.