Michalski zabiegał o stosowne środki finansowe, np. w 1920 roku zorganizował, wraz z Arturem Śliwińskim (wiceprezydentem Warszawy, historykiem), akcję wspierania Kasy przez samorządy lokalne. Pozyskiwał też wsparcie merytoryczne wielu autorytetów. W 1923 roku sprawił, że prezydent Stanisław Wojciechowski napisał osobisty apel o wsparcie Kasy do 100 osób i instytucji w kraju i za granicą. Na prośbę Michalskiego Stefan Żeromski napisał esej „Sprawa Kasy Mianowskiego”, który został wydany w formie broszury i publikowany w prasie (1924). W następnych latach darowizny i dochody własne (np. ze sprzedaży wydawnictw) stanowiły ok. 50% funduszu, a reszta pochodziła z Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego (WRiOP).
Od roku 1928 subwencje rządowe były przekazywane za pośrednictwem Funduszu Kultury Narodowej (FKN). Zgodnie z koncepcją Józefa Piłsudskiego FKN miał być instytucją podporządkowaną Prezydium Rady Ministrów – niezależną od ministerstw. Koncepcja wyłoniła się po przekazaniu Piłsudskiemu wniosku St. Michalskiego, jako dyrektora departamentu nauki i szkół wyższych w MWRiOP, o znaczne zwiększenie środków na rozwój nauki. Stanisław Michalski został powołany na dyrektora FKN na wniosek prezydenta RP (kandydatem Piłsudskiego był Artur Śliwiński).