Związek Polski Piłki Nożnej (zwany również wymiennie Polskim Związkiem Piłki Nożnej) – stowarzyszenie sportowe (związek klubów piłkarskich), założone 25 czerwca 1911 we Lwowie z inicjatywy Stanisława Kopernickiego przez cztery polskie kluby piłkarskie: Czarnych Lwów, Pogoń Lwów, Cracovię i RKS Kraków. Działał do wybuchu I wojny światowej wyłącznie na terytorium Galicji, organizując życie piłkarskie w tym zaborze. Utworzenie ZPPN było ważnym krokiem dla podkreślenia narodowej odrębności Polaków. Przed jego powstaniem polskie kluby należały bezpośrednio do austriackiej federacji piłkarskiej. Do ZPPN nie przystąpiły kluby żydowskie i ukraińskie z obszaru Galicji.
Historia Prace nad statutem organizacji rozpoczęły się jesienią 1910 r., a zakończyły w kwietniu 1911 r. Zebranie założycielskie stowarzyszenia odbyło się 25 czerwca 1911 we Lwowie. 13 grudnia 1911 oficjalnie zarejestrowano ZPPN, zatwierdzając jego statut. 8 maja 1913 dzięki staraniom ZPPN zainaugurowano 1. mistrzostwa Galicji w piłce nożnej (klasy A i klasy B). Formalnie związek ten działał w strukturach Austriackiego Związku Piłki Nożnej (niem.