W efekcie, nastąpił okres prześladowań lewicy i mniejszości etnicznych, a państwo przyjęło liczne idee i zewnętrzną postać faszyzmu.

W trakcie II wojny światowej sporną kwestią obu frakcji politycznych stało się podejście do okupacji niemieckiej od 1941 roku. Działał wtedy rząd kolaboracyjny, a śmierć głodowa dotknęła od 100 do 300 tysięcy obywateli GrecjiTę liczbę wymienia uniwersytecka praca zbiorowa „Emeis oi Ellines”. Do sytuacji tej przyczyniła się walnie także brytyjska blokada morska, uniemożliwiająca tradycyjny i niezbędny Grekom duży import żywności. W efekcie głodu i hiperinflacji nastąpił szybki rozwój partyzantki, zwłaszcza lewicowej formacji ELAS, politycznie podległej Frontowi Wyzwolenia Narodowego (EAM), pozostającym pod silnym wpływem Komunistycznej Partii Grecji. Celem ELAS nie była jednak budowa komunizmu, ale wyzwolenie kraju spod okupacji oraz zapewnienie ojczyźnie suwerenności, w ustrojowej formie republiki, z przywróceniem jej obywatelom ogólnego poczucia bezpieczeństwa i sprawiedliwości społecznejObrazuje to m.in. tekst przysięgi wojskowej partyzantów ELAS, na Wikiźródłach.Wskazuje na to m.in. analiza postaci założyciela i dowódcy ELAS, Arisa Weluchiotisa, przeprowadzona przez C. M. Woodhouse’a na pierwszych stronach książki „The Struggle for Greece 1941-49”.