Prowadziła również aktywną działalność społeczną i charytatywną. Od 1907 r. należała do najaktywniejszych działaczek Towarzystwa „Czytelni dla Kobiet”, a w 1908 r. była współzałożycielką gniazda „Sokolic” w Bydgoszczy. W latach 1918–1920 była członkinią Polskiej Rady Ludowej na miasto Bydgoszcz i przedmieścia. Po wybuchu powstania wielkopolskiego wraz ze Stefanią Tuchołkową i Apolonią Ziółkowską, narażając życie, organizowała przeprawę ochotników do powstania.

W listopadzie 1920 r. po przekształceniu „Dziennika Bydgoskiego” w spółkę akcyjną „Drukarnia Bydgoska S.A.” zapewniła sobie kontrolny pakiet akcji, a w latach następnych stała się główną akcjonariuszką spółki. Politycznie była związana z chadecją, z listy której została w 1925 r. wybrana do Rady Miejskiej. Mimo tego w 1933 r. nie przyjęła propozycji prymasa Polski kard. Augusta Hlonda przekształcenia „Dziennika Bydgoskiego” w organ Akcji Katolickiej.

Po wybuchu II wojny światowej była wraz z mężem poszukiwana przez Niemców. W grudniu 1939 r. przedostała się do Warszawy, gdzie przeżyła okres okupacji. 20 marca 1945 r. powróciła do Bydgoszczy i zamieszkała przy ul. Poznańskiej 12. W latach powojennych nie brała już udziału w życiu społecznym miasta, zaś jesienią 1955 r. przeniosła się do syna Lecha, od 1953 r.