Barnim, „książę na Szczecinie”, który tytułował się też księciem Kaszub (łac.) dux slavorum et CassubieT. Wróblewski, Etnograficzny zarys Pomorza Zachodniego, [w:] K. Ślaski (red.), Pomorze Zachodnie – Nasza ziemia ojczysta, s. 200., był jednym z najbardziej pracowitych władców Pomorza. Wraz z Warcisławem III starał się umacniać państwo, poprzez przebudowę gospodarki, tak aby dostosować ją do zachodnich standardów europejskichK. Ślaski, Przemiany narodowościowe na Pomorzu Zachodnim, [w:] K. Ślaski (red.), Pomorze Zachodnie – Nasza ziemia ojczysta, s. 178.. W poł. XIII w., zlikwidował m.in. prawo brzegowe, które hamowało bezpieczny rozwój handlu morskiego i zalewowego.
Okres jego panowania przypadał na wzmożoną kolonizację niemiecką i lokację miast na prawie magdeburskim oraz lubeckim, których książę ufundował bardzo wieleDla porównania – nowo lokowane miasta otrzymywały zwykle 100 łanów ziemi.Z. Boras, Książęta Pomorza Zachodniego, s. 56–57.. Źródła wymieniają 30 miast lokowanych przez niego na PomorzuZ. Boras, Książęta Pomorza Zachodniego, s. 53.. Do nich należały m.in. Szczecin (1243), Stargard (1243), Gryfino (1254), Police (1260) i Goleniów (1268). Po śmierci kuzyna w 1264, pierwsze lata jego samodzielnej działalności skupiały się na jednoczeniu ziem pomorskich oraz potwierdzaniu nadań aktów lokacyjnych dla miast (m.in.