Nieznani z imienia są liczni bracia miniaturzyści oraz snycerze.
Obok kaznodziejów, poetów i malarzy należy wymienić prostych braci kwestarzy. Zbieranie jałmużn na potrzeby klasztoru stawało się dla nich okazją do prowadzenia działalności apostolskiej. Wielokrotnie byli też sportretowani w literaturze pięknej (u Mickiewicza, Rzewuskiego, Sienkiewicza, Chodźki).
W przedrozbiorowej Polsce bernardyni stanowili najliczniejszą i silnie związaną ze społeczeństwem wspólnotę zakonną. Nic dziwnego, że znaleźli również miejsce w największych dziełach polskiej kultury, czego wyrazem są postacie ks. Robaka z „Pana Tadeusza” czy ks. Piotra z „Dziadów”.
Afiliowane zgromadzenia żeńskie Z bernardynami związana jest kongregacja Sióstr Bernardynek, pierwsze polskie zgromadzenie zakonne, mające swe początki w półregularnych grupach tercjarek końca XV w. Obecnie istnieje 9 klasztorów tego zakonu.
Dziełem bł. Anastazego Pankiewicza jest Zgromadzenie Sióstr Antonianek od Chrystusa Króla Trzeciego Zakonu Regularnego św. Franciszka z Asyżu, powołane do istnienia w 1937 r.