Na początku I wieku p.n.e. skala działalności piratów z Cylicji wzrosła. Oprócz wybrzeży Syrii i Fenicji zaczęli operować w pobliżu Cypru i na Morzu Egejskim, zapuszczali się nawet aż po Sycylię i do Italii. Rozrosły się pirackie floty, oprócz lekkich statków pojawiły się większe okręty wojenne, organizowano akcje na większą skalę, atakowano statki i wybrzeża. Ukształtowało się prawdziwe pirackie państwo. Szkody z tej działalności dla handlu rosły, miasta greckie z regionu (zwłaszcza Rodos) słały do Rzymu prośby o interwencję. Republika rzymska zdecydowała się w końcu na działanie przeciwko piratom, ale operacje z końca II wieku i początku I wieku p.n.e. były nieskuteczne – kierujący nimi dowódcy nie dysponowali wystarczającymi środkami i umiejętnościami. Wojny Rzymu z Mitrydatesem powiększyły jeszcze skalę piractwa – król Pontu używał korsarzy przeciwko Rzymowi, a po zwycięstwie republiki wielu uciekinierów z miast greckich znalazło schronienie w Cylicji.